زندگی یک راز است، نه یک پرسش نه معمایی برای

حل کردن، نه پرسشی برای پاسخ گفتن ، بلکه رازی برای

زندگی کردن، رازی برای عشق ورزیدن،

رازی برای رقصیدن.

به نوجواني نجيب جوشش غرور
                         روي گونه هاي بي گناهي بلوغ
به لحظه ي نگاه ناگهانگي
به آن نگاه ناتمام
به آن سلام خيس ترسخورده
                    زير دانه هاي ريز ريز ابتداي دي
به بوي لحظه هاي هرکجاي کي!

به سايه هاي ساکت خنک
به صخره هاي سبز در شکاف آفتابگير کوه
به هرم آفتاب تفته اي
که بي گدار
              با تمام تشنگي
                                   به آب مي زنيم

به عصرهاي جمعه اي
که با دوچرخه هاي لاغر بلند
تمام اضطراب شنبه هاي جبر را
                                          رکاب مي زنيم

به بوي لحظه هاي بي بهانگي
که دل به گريه ها و خنده هاي بي حساب مي زنيم
به «آي روزگار...»هاي حسرت دروغکي
غم فراغ دلبر به خواب نديده ي هميشه بي وفا
به جور کردن سه چار بيت سوزناک زورکي

به رفت و آمد مدام بادها و يادها
سوار قايقي رها
به موج موج انتهاي بي کرانگي
دوار گردش نوار...
مرور صفحه ي سفيد خاطرات خيس...

صدا تمام شد!
سرم به صخره ي سکوت خورد...

                              -آه بي ترانگي!

تصور کنید در جایی تاریک زندگی می کردید و حق استفاده از روشنایی آفتاب و آبی آسمان فروشی بود و هر که ثروتمند تر بود بهره بیشتری می برد.

آنگاه ثروتمند کسی بود که می توانست به آسمان نگاه کند و از گرمای آفتاب لذت ببرد. ثروتمند کسی بود که می توانست زیر باران قدم بزند و نوازش نسیم را بر گونه های خود احساس کند . کوهستان را نگاه کند. پرواز پرندگان را . آنگاه شاید دیدن و بوییدن یک گل سرخ شگفت انگیز ترین تجربه ی آدمی می بود...

تصور کنید عشق و دوستی خریدنی بود . آنگاه برای خریدن یک دوست چقدر می پرداختید ؟ اگر اکنون بخواهید روی عزیزان خود و کسانی که به آنها عشق می ورزید قیمتی بگذارید چه بهایی برای آنها تعیین می کنید ؟ آیا اگر آنها خریدنی بودند حتی پول دار ترین انسانها هم قادر به به دست آوردن این همه می شدند؟

اگر تصور کردن و احساس کردن خریدنی بود برای به تصویر کشیدن یک لحظه ی دوست داشتنی در ذهنتان یا برای احساس کردن محبت در قلبتان چقدرباید می پرداختید ؟

شاید زندگی کنونی ما شامل همه ی این چیز های خوب نباشد . بالا خره زندگی بالا و پایین زیاد دارد . شما برای دیدن یک فیلم زیبا حدود دو ساعت فرصت دارید اما برای تجربه ی تک تک زیبایی های زندگی فرصتی به مراتب بیشتر به ما داده می شود .

براستی ثروتمند ترین انسان کیست ؟

اگر این همه  خریدنی بود آدمها به جای تعریف کردن از ماشین آخرین سیستم و خانه ی لوکس شان  شاید بیشتر از تجربه ی دیدن آسمان و باران برای هم می گفتند . و آنان که پول کمتری داشتند با حسرت فقط داستان آسمان آبی و گل سرخ را می شنیدند .

خود را ثروتمند بدانید. پول فقط یک وسیله است که می تواند خیلی خیلی خوب و برعکس خیلی خیلی هم بد باشد . اما یادمان باشد با ارزش ترین چیزهای زندگی را به رایگان به ما داده اند .

ثروت در درون شماست  . در اندیشه و احساس شما . آدمی باید از درون غنی باشد  . اگر اندیشه فقیر داشته باشیم حتی با داشتن ملیونها باز هم فقیریم . آنکه همواره احساس نیاز می کند حتی اگر ثروتمند ترین باشد باز هم فقیر است .

فقر واقعی احساس اذمندانه نیاز است و ثروت واقعی احساس بی نیازی .... (احساس بی نیازی نه خود بی نیازی . تفاوت در وضعیت ذهنی و وضعیت فیزیکی است )

سعی کنید دنیا در شما احساس ضعف یا نیاز نبیند . دنیا مثل اسبی قدرتمند است که باید حس کند سوار کارش از او بر تر است وگر نه به او سواری نمی دهد واگر احساس کند او ضعیف است او را به زمین می زند .

همواره با احساس ثروتمند بودن زندگی و کار کنید . به خود بگویید که اگر الان  مثلا صد ملیون تومان داشتم چه احساسی داشتم . با همان احساس روز خود را شروع کنید .

البته خیلی چیزها مورد نیاز ماست و تهییه آنها پول زیادی می خواهد اما اگر به آنچه که دارید فکر بکنید خدا را به خاطر این همه هزاران با ر شکر خواهید کرد .

شب ها اموال و دارایی های خود را دوباره محاسبه کنید تا ببینید چقدر ثروتمند هستید لست شما  می تواند شامل اینهاباشد :  آسمان - درختان - دیدن رودخانه - آفتاب - دوستانم -  گنجشک های روی درخت خانه - گل سرخ - ستارگان -  مهتاب - لبخند بک دوست - .........................  و خدا . و اینو بدون الان که داری اینو می خونی خیلی ها ای از داشتن این همه ثروت بی نصیب هستند چون اسیر تخت های بیمارستان و یا.....

پس خدایا تو را شکر میکنم و از تو میخواهم این ثروت واقعی را از من نگیری و به کسانی که از آن بی بهره هستند هم ببخشی .....

ثروتمند و شاد باشید

از خدا خواستم عادت های زشت را ترکم بدهد . خدا فرمود : خودت بايد آنها را رها کنی. I ask God to take away my bad habit . God said , no It is not for me to take away , but for you to give it up  

از او خواستم روحم را رشد دهد . فرمود : نه تو خودت بايد رشد کنی . من فقط شاخ و برگ اضافی ات را هرس می کنم تا بارور شوی . I asked God to make my spirit grow. God said, no. You must grow on your own!  But I will prune you to make you fruitful  

از او خواستم لااقل به من صبر عطا کند . فرمود : صبر حاصل سختی و رنج است . عطا کردنی نيست ، آموختنی است . I ask God to grant me patience . God seaid , no Patirnce is a byproduct of tribulation . It isn't granted , it is learned . 

  گفتم : مراخوشبخت کن . فرمود : " نعمت " از من خوشبخت شدن ازتو . I asked God to give me happiness . God seaid , no . I give you blessings ; Happiness is up to you  

 از او خواستم مرا گرفتار درد وعذاب نکند . فرمود : رنج از دلبستگی های دنيايی جدا و به من نزديک ترت می کند . I askesd God to spare me pain . God said , no . Suffering draws you apart from worldly cares and brings you closer to me 

   از خدا خواستم کمکم کند همان قدر که او مرا دوست دارد ، من هم ديگران را دوست بدارم . خدا فرمود : آها ، بالاخره اصل مطلب دستگيرت شد ! I asked God to help me love others , as much as He loves me . God said : Ahah , finally you have the idea . همه با هم بگوييد : خدايا مرا ده ، که آن به . آمين يا رب العالمين

********************************

آسمان رو به زمین است . خورشید به زمین نگاه می کند .درخت پنجه در زمین دارد . انسانها بر روی زمین زندگی می کنند ، راه می روند ، آسمان را نگاه  می کنند ، از نور خورشید استفاده می کنند ، از نور خورشید لذت می برند ، از درخت استفاده می کنند . بر روی زمین راه می روند.

انسانها با هم به دنیا می آیند ،با هم زندگی می کنند ، با هم می خندند ، بدون هم می گریند .

بدون هم می میرند .

تنها خاک می شوند .

 تک تک ، اعمالشان مورد بررسی قرار می گیرد.     

 تک تک مجازات می شوند.   

  تک تک پاداش می گیرند .

  تک تک خوشحال یا ناراحت  می شوند.

چرا تنها؟! چرا فقط خودمون رو می بینیم ؟! به اطرافمون نگاه کنیم . کاش برای یک بار شده خداوند این پرده ی ازلی را از جلوی چشممان بردارد.

می گویند برخی از عرفا و دراویش در زمانهای قدیم، یک سنگ کوچک  داخل دهانشان می گذاشتند . هروقت می خواستند حرفی بزنند یا جوابی بدهند، مجبور بودند سنگ را از دهانشان در بیاورند. همین کار فرصتی می شد برای این که فکر کنند یا حرفی که می خواهند بزنند باعث خیر می شود یا نه. اگر نه، سکوت می کردند، سرشان را پایین می انداختند و می رفتند.

خدا به میهمانی دلی می آید که جا برایش باشد.